شکرتیغال

شرح: گیاهی است علفی ـچند سااله به ارتفاع حدود ۲۰ـ ۵۰ سانتی متر از تیره کاسنی که غالبا" در حاشیه مزارع و کوهپایه ها میروید برگهای ان کشیده دندانه ای و خاردار و گل اذین کلاهپرکی ان به شکل کره خاردار با برگچه های لوله ای فراوان به رنگ ابی تیره و صورتی میوه ان فندقه چهار پهلو است . وجه تسمیه ان از این قرار است که حشره ای سیاه رنگ بنام لارینوس ماکولاتوس از راسته سوسکها پس از نیش زدن در داخل گل اذین و یا روی شاخه های جوان گیاه شیرابه ای قندی (مان) حاوی ۱۵ـ۲۳ درصد قند به رنگ سفید مایل به زرد ترشح کرده که اطراف تخم و نوزاد حشره یا پشت برگهای گیاه پیله ای منفرد به اندازه فندق ایجاد میکند . این گیاه از زمان ابن سینا شناخته شده و مورد استفاده های فراوانی داشته است قسمت مورد استفاده: شیرابه یا مان قندی گیاه ترکیبات شیمیایی: شامل قندهای مختاف از جمله ساکاریدـ تری هالوز ـمواد سلولزی ـ موسیلاژـ الکالوئید ـ اکی نوپسین ـ تانن ـ مواد البومینوئید ـ کروفیل و غیره موارد استفاده : در طب سنتی گیاهی است گرم و معتدل و به عنوان خلط اور ـ مسکن سرفه ـ تب بر ـ رفع خشکی گلو ـ و معده ـ مسکن دردهای احشایی و موثر در تقویت حافظه و قدرت یادگیری به کار میرود مقدار مصرف : جوشانده حدود ۲۰ گرم شیرابه قندی روزانه مصرف شود.

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم فروردین 1386ساعت 16:36 توسط پرویز یوسفوند | یک نظر

شکرتیغال

شکرتیغال : پیله های شکرتیغال نوعی ماده قندی یا مان است که توسط غدد بزاقی لاروهای سرخرطومی جنس larinus germ در روی شاخه های جوان یا سطح فوقانی اتصال برگ به ساقه بوته های گیاهی تیغدار به نام شکرتیغال( echinops ssp) ترشح گردیده و خیلی سریع خشک سخت و پیله ای میشود . در بررسی های بعمل امده در زمینه عامل مولد شکرتیغال در ایران تا کنون تعداد زیادی حشره شناسایی شده است

+ نوشته شده در دوشنبه بیستم فروردین 1386ساعت 10:39 توسط پرویز یوسفوند | نظر بدهید

در فاصله 50 کیلومتری شمال خرم آباد واقع شده است و از شهر های حاصلخیز ، سرسبز و خوش آب و هوای استان به شمار می رود .

روستا دره تنگ در فاصله ۸ کیلومتری الشتر قرار گرفته است.یکی از زیباترین روستاهای ایران میباشد . و از نقاط با صفا و دیدنی محسوب می شود . سراب زیبای کهمان با درختان کهن سال گردو در بهار و تابستان میزبان هم میهنان عزیز میباشد

گردو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

Jump to: ناوبری, جستجو

گردو

گِردو (نام علمی: جنس Juglans) درختی است گلدار (Magnoliophyta) از رده دولپه‌ای‌ها (Magnoliopsida)، از تیره توس‌ها (Fagales) خانواده گردوها (Juglandaceae).

نام گردو به هر گونه درخت از خانواده گردو اطلاق می‌شود. آنها درختانی برگریز هستند به ارتفاع ۴۵-۱۰ متر، با برگهای شانه‌ای به طول ۹۰-۲۰ سانتیمتر، تعداد ۲۵-۵ برگچه و جوانه‌ها دارای درونه حفره دار هستند که این ویژگی در همه بال‌میوه‌ای‌ها (Pterocarya) مشترک است بجز گردوهای امریکایی (Carya) در همین خانواده.

از معروفترین مناطق کشت گردو در ایران منطقه تفرش در استان مرکزی است

شاید معروف‌ترین اعضای این رده گردوی سیاه (Juglans nigra) متعلق به شرق امریکای شمالی و گردوی ایرانی یا معمولی (Juglans regia) که بومی بالکان در جنوب شرقی اروپا، مرکز و جنوب غربی آسیا تا هیمالایا و جنوب غربی چین است، باشد. گردوی معمولی را درامریکا اغلب ولی به صورت نادرست گردوی انگلیسی می‌‌نامند. (این گونه بومی انگلیسی نیست).

این دو گونه از نظر چوب قابل توجهی که دارند دارای اهمیت می‌‌باشند. گریبانه‌های گردو به علت دارا بودن مقدار زیادی رنگ زرد – قهوه ای، منبع مهمی برای رنگ به شمار می‌رود.

دانه تمامی گونه‌هایی که در بالا به آنها اشاره شد و سایر گونه ها، خوراکی هستند اما گردوهایی که در فروشگاهها موچود می‌‌باشند از نوع گردوی ایرانی هستند. نوع باغی که به جهت پوسته‌های نازک مغز. پایداری در مناطق معتدله انتخاب گشت را گهگاه گردوی کارپات می‌‌نامند. گردو سرشار از روغن است و بصورت گسترده هم به شکل تازه و هم در غذا خورده می‌شود. آنها را باید در مکانهای خشک و خنک نگهداری کرد چون در شرایط گرم در مدت چند هفته- بویژه پس از کندن پوسته آن، فاسد می‌شوند.

[ویرایش] گردوی امریکایی

این گردو بومی امریکای شمالی است و زمانی، منبع غذای مقوی برای سرخپوستان امریکای جنوبی بوده است. در کشور امریکا از آن در تهیه انواع کیک و نان استفاده می‌شود. گردو امریکایی منبع انواع ویتامین و مواد معدنی، بویژه ویتامین A))،((B و E، کلسیم، فسفر، منیزیم، روی و پتاسیم است.

[ویرایش] خواص گردو

گردو از دوران ما قبل تاریخ وجود داشته است. در قرون وسطی اعتقاد بر این بود که گردو سر درد را معالجه می‌کند حتی شواهد دال بر وجود یک باغ گردوی بسیار زیبا در باغ‌های معلق بابل وجود دارد. گردو هم به صورت خشکبار و هم به صورت تازه و خورده می‌شود و از آن در تهیه برخی از غذاها استفاده می‌شود. گردو منبع خوبی از فسفر، پتاسیم، منیزیم، پروتئین و ویتامین E است.

مقدار فسفر موجود در گردو با ماهی و برنج و حتی تخم مرغ نیز برابری می‌کند. برگ و پوست گردو مقوی و تصفیه کننده خون است. برگها و پوست آن بخصوص بخاطر ماده تلخ و تانن آن در مداوای بیماری‌های پوستی و خنازیر مفید واقع می‌شوند.

مهم‌ترین خواص گردو :

درمان ورم روده و معده: 15 تا 20 گرم برگ گردو را به مدت ده دقیقه در یک لیتر آب جوش دم کنید ،برای ورم معده و روده. به به عنوان کرم کش 3 فنجان در روز از این دم کرده را بنوشید . درمان خستگی و ورم: دم کردهء50 گرم برگ گردو در یک لیتر آب را در آب وان بریزید این حمام آرام بخش خستگی ست و ورم را بر طرف می‌کند همچنین در مورد مداوای سرمازدگی و بیماریهای پوستی تجویز می‌شود .

درمان ورم لثه ولوزه: دمکردهء فوق را به میزان حجمش با آب رقیق کنید و آن را غرغره کنید تا ورم لثه و لوزه شما درمان شود .

درمان ضعف: جوشانده برگ یا پوست سبزگردو برابر تجویز فوق درمان ضعف است. 20 تا 30 گرم از پوست سبز گردو یا خشک آن را در یک لیتر آب به مدت یک ربع بجوشانید و صاف کنید و قبل از هر وعده غذا یک فنجان از آن را بنوشید .

زیان گردو :

کسانی که ناراحتی معده دارند در مصرف گردو احتیاط کنند. خوردن گردو با پنیر برای این افراد مناسبتر است. از قدیم الا یام گفته شده خوابیدن در زیر درخت گردو در شب مناسب نیست. امروزه برخی میگویند ممکن است این مسئله بدلیل تولید زیاد گاز دی اکسید کربن بوسیله درخت گردوباشد . با اینحال سندی علمی در مورد این ادعا در دست نیست.

از دانشنامهٔ رشد

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%88»

رده‌های صفحه: مقالات دانشنامه رشد | گیاهان دارویی | گیاه‌شناسی | توس‌ها

آویشن (Thymus vulgaris)

یکی از شناخته شده ترین گیاهان دارویی در طب سنتی ایران و اروپا، آویشن است. این گیاه علفی و معطر ، دارای خواص دارویی بسیاری است. از آویشن در صنایع غذایی، دارویی، بهداشتی و آرایشی استفاده متنوعی می‌شود. قسمت‌های دارویی این گیاه، سرشاخه‌های آن و برگ خشک شده آن است. در طب سنتی از این گیاه به عنوان ضد اسپاسم، درمان سیاه سرفه، برونشیت، عفونت ریه، سرماخوردگی، آنفلوآنزا و برای درمان نفخ و گرفتگی‌های عضلانی استفاده می‌شود. استفاده امروزی و ثابت شده گیاه آویشن برای درمان آسم، سرفه‌های خشک مکرر، آمفیزم و برونشیت است. چای دم کرده آن را نیز برای درمان عفونت گوش میانی، نفخ و تهوع استفاده می‌کنند، عصاره آویشن حاوی ماده‌ای به نام «تیمول»است که برای بیماری آسم مفید است. حمام آویشن برای مبتلایان به دردهای عضلانی، مفصلی و روماتیسمی مفید است. ضماد آویشن برای نیش و گزیدگی حشرات موثر است .در حاملگی مصرف این گیاه ممنوع است اما در دوران شیردهی منعی ندارد. برای مصرف این گیاه، ۱ تا ۴ گرم پودر خشک گیاه را در یک لیوان آب جوش دم کرده (به مدت ۲۰ دقیقه) پس از صاف کردن، شیرین کرده و ۳ بار در روز مصرف کنید. در التهاب حنجره و لوزه‌ها و برای درمان آفت به صورت غرغره کردن می‌تواند استفاده شود. برای این منظور، یک استکان از پودر گیاه را در چهار استکان آب جوش آهسته به مدت ۲۰ دقیقه جوشانیده و پس از صاف کردن، برای شست وشوی دهان استفاده کنید. البته، فرآورده‌های دارویی مختلفی از این گیاه ساخته شده و به طور گسترده مورد مصرف بیماران قرار می‌گیرد. از فرآورده‌هایی که به تأیید «نظارت بر امور دارو وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی» رسیده‌است می‌توان «شربت توسیان»، «قطره توسیگل»، «قطره توسیوین»، «قطره تیم آرتا» و «شربت تیمکس» «شربت تیمیان» و«شربت برونکوتیدی» را نام برد. این فرآورده‌ها، همگی ضد سرفه و خلط آور هستند و ایمنی مصرف آنها در دوران شیردهی و بارداری به اثبات نرسیده‌است.

[ویرایش] منبع

زرگری,ع.گیاهان دارویی.تهران:انتشارات دانشگاه تهران

آویشَن (thymusvulgris) گیاهی دارویی است از تیره نعنا. درخت چه‌ای کوتاه و پر شاخه‌است که برگهای نازک و متقابل دارد .دارای گل‌هایی سفید و چتری و منفرد است. گونه‌های مختلفی از آن در کوهستان‌های ایران میروید و نام‌های گوناگونی دارد. از جمله در همدان به آن آزربه و در کوخرد هرمزگان به آن اَوشُه می‌گویند.

خواص دارویی:

ضد عفونی کننده، هاضم غذا، ضد سرفه، ضد بو، ضد تشنج، چاشنی غذا.جوشاندهٔ این گیاه در درمان پیچش روده و اسهال موثر است. آویشن عامل تصفیه کننده خوبی بوده و در درمان بیخوابی و امراض جهاز هاضمه مفید است. اگر ۵ تا ۱۰ گرم اویشن را در یک لیتر ابجوش دم کرده و با کمی عسل به بیماران مبتلا به تنگی نفس و کلیه و مثانه و درد مفاصل و سیاتیک و خونریزیهای رحم و ترشحات غیر طبیعی زنان بدهید در دفع بیماری انها موثر واقع خواهد شد. آویشن ضد تشنج وضد صرع و ضد نفخ هم است و برای تقویت بینایی و معده مفید است. برای جلوگیری از ریزش مو ۲۰ گرم اویشن را در یک لیتر اب جوشانده ان را هرچند روز یک بار به سر بمالید. ضمنا در خوردن اویشن نباید زیاده روی کرد زیرا باعث بروز البومین در ادرار میشود مواد مؤثره آویشن باغی خلط آور بوده و برای معالجه سرفه مورد استفاده قرار میگیرد. از تنتور و عصاره‌های الکلی پیکررویشی این گیاه برای معالجه سرفه، گلودرد، برونشیت و آسم استفاده فراوان میشود.

نوشتاری از بهمن فصیحی،برگرفته از وب‌گاه مغان ارس (برداشت آزاد با ذکر منبع)

این نوشتار ناقص است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

شمس زرین بال زرین با فروغ فتح فرین	فوق فرق وشرق گرین صبحدم هاتااودیار
بی و تسخیر سلیمان کوه كش بربيابان	اژ زمین تاقاف خندان بی دماغ روزگار
پرتو نوری نمانا در بساط دشت شانا	چوین صف اسلام مانابشکنی خیل کفار
قشن چین و فرنگی منهزم داجیش زنگی	دافرا را بی درنگی از حبش تازنگبار
رومیان اژ فتح روسی دابنای طبل کوسی	جشن و عیشی چوین عروسی اژصغاروکبار
تازه بزمی پی و پی هت مجلس ار، باب کی هت	نغمه سنج و نای و نی هت ارغنون غمگساز
سطوت گشتاسبی سن اژ حمل پاتخت بهمن	بعد اژ گزتهمتن در گز اسفندیار
مجلس آمده دیرم عیش و نوشی ساده دیرم	فصل گل من باده میرم گلشن و گل در کنار
رحمت حق بر مزید و باد نوروزی وزید	دی لب حسرت گزید ریخت یخمن اژ مخار
بوی گل هت و مشامم اژ گل و مل مست کامم	بادة احمر و جامم بیخود و دل بی قرار
اژ صبا سنبل لکی هم خوی ژ برگ گل چکی هم	اژ گل و مل می مکی هم، باده خوار و میگسار
ژاله آندر روی لاله کرده و روی لاله واله	چون مییی اندرپیاله بر لب هر باده خوار
دشت کشتی گل سرشتی دیبه اردیبهشتی	گل کنشتی گل ورشتی گل نما و گل عذار
گل پیالة گل چلاله گل و لاله گل گلاب	گل عبیر وگل و عنبر گل چنی مشک تتار
گل اشد بوگل و دلجو گل و مینوگل سبو	گل و عین گل و ابرو گل و گل کوگل عیار
گل بدخشان گل درخشان گل برافشان گل فشان	گل وریحان گل و رضوان گل و مرجان گل قطار
گل و احمر گل و اصفر گل و زیور گل صنوبر	گل و اخضر گل معنبر گلین و هم گل عذار
لاکی و لولا ولیلو شوخ و شیدا و اشدبو	نارونارنگی و لیمو شو بو وشصت پر مدار
قرمز و میوی و ماوی، ابیضی آوی سراوی	پرطاوس تراوی چتر چیمان و چنار
ارغوان و یاسمن گل سوسن و نسرین و سنبل	نرگس شوخ قرنفل گل شقایق داغدار
چهرة گل در تولا در هوای وصف مولا	اژ درفردوس اعلا روضة خرم بهار

این غار در دره آرش «الشتر» واقع شده و در گویش محلی به «مرسمسا» مشهور است.

درازای غار نزدیک به 70 متر، ‌پهنای دهانه آن 6 متر، پهنای داخل آن 7 متر و بلندی دهانه آن 70/3 متر است. در کف این غار، تعدادی سنگ چخماق دیده شده است. این غار در بالای محلی قرار دارد که از آن جا سنگ های تراش خورده ای را برای ساختمان سازی آورده اند که نشان می دهد، بیش تر سنگ های بناها و آثار مهم الشتر و سنگ قبرها را از این مکان تهیه کرده اند.

دره «کهمان» درهشت کیلومتری شمال دهستان یوسفوند شهرستان سلسله، در دامنه قله «چهل نابالغان» واقع شده و دره ای بسیار زیبا و با طراوت است.که از وسط دو روستای دره تنگ می گذرد که مناظر زیبای را از خود بجای گذاشته است که دل هر مسافر را به خود جذب میکند

چشمه ای پر آب و بزرگ نیز مشابه چشمه سراب «گاما سیاب» نهاوند در جوار آن از زمین می جوشد. سراسر کناره رودخانه را درختان کهن‌سال گردو و برخی درختان جنگلی همچون بید زبان گنجشک صنوبر سپیدار و غیره را پوشانده و منظره طبیعی و چشم‌گیری به وجود آورده اند. آب چشمه سرد است و دمای آن در حدود سه تا چهار درجه بالای صفر است. در میان چشمه، زیر درختان گردو، آثار و بقایای تخت گاهی وجود دارد که گویا یکی از حکام قاجار آن را ساخته است. شاید وجه تسمیه آن یعنی «تخت شاه» به این دلیل باشد.